🌿 มะแว้งต้น
สมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน
มะแว้งต้น เป็นไม้พุ่ม มีขนและหนามแหลมกระจายอยู่ทั่วไป ใบมีลักษณะคล้ายใบมะเขือพวง ดอกออกเป็นช่อสีม่วงซีด และผลกลม เมื่อสุกมีสีส้ม
ส่วนที่ใช้ตามวิธีในต้นฉบับคือ ผลแก่สด มี รสขม และมีสรรพคุณเป็น ยากัดเสมหะ โดยใช้สำหรับรักษา อาการไอและช่วยขับเสมหะ
🌿 ชื่อท้องถิ่น
-
มะแว้งขม
-
มะแว้งดำ — ภาคเหนือ
-
มะแว้งคม — สุราษฎร์ธานี–สงขลา
-
มะแว้ง
-
แว้งขม — สงขลา–สุราษฎร์ธานี
🔎 ลักษณะของพืช
มะแว้งต้นเป็น ไม้พุ่ม มีลักษณะตามต้นฉบับดังนี้
-
มี ขน
-
มี หนามแหลมกระจายอยู่ทั่วไป
-
ใบมีลักษณะคล้าย ใบมะเขือพวง
-
ดอกออกเป็น ช่อ
-
ดอกมี สีม่วงซีด
-
ผลมีลักษณะ กลม
-
เมื่อสุกผลมี สีส้ม
🌱 ส่วนที่ใช้เป็นยา
ผลแก่สด
ต้นฉบับไม่ได้แยกหัวข้อ “ส่วนที่ใช้เป็นยา” ไว้โดยเฉพาะ แต่ในหัวข้อช่วงเวลาที่ใช้เป็นยาและวิธีใช้ระบุชัดเจนว่าใช้ ผลแก่สด
🧺 ช่วงเวลาที่เก็บเป็นยา
ใช้ผลแก่สด
ต้นฉบับไม่ได้ระบุช่วงเดือนหรืออายุของต้นที่ควรเก็บไว้โดยเฉพาะ
👅 รสและสรรพคุณยาไทย
รสยา
รสขม
สรรพคุณ
เป็นยากัดเสมหะ
💚 วิธีใช้มะแว้งต้น
😷 รักษาอาการไอและขับเสมหะ
ต้นฉบับระบุวิธีใช้ไว้ 2 วิธี
1. 🥣 โขลกผลแก่สดคั้นน้ำ
🌱 ส่วนที่ใช้
ผลแก่สด
⚖️ ปริมาณที่ใช้
5–10 ผล
🥣 วิธีเตรียม
-
นำผลแก่สด 5–10 ผล
-
โขลกพอแหลก
-
คั้นเอาเฉพาะ น้ำ
-
ใส่ เกลือ
🥤 วิธีรับประทาน
จิบรับประทานบ่อย ๆ
🔄 ความถี่
จิบบ่อย ๆ จนกว่าอาการจะดีขึ้น
⏰ ช่วงเวลารับประทาน
ต้นฉบับไม่ได้กำหนดว่าต้องรับประทานก่อนหรือหลังอาหาร
2. 🍊 เคี้ยวผลสด
🌱 ส่วนที่ใช้
ผลสด
🥣 วิธีใช้
-
นำผลสดมา เคี้ยว
-
กลืน ทั้งน้ำและเนื้อ
🔄 ความถี่
กินบ่อย ๆ จนกว่าอาการจะดีขึ้น
⚖️ ปริมาณที่ใช้
ต้นฉบับไม่ได้ระบุจำนวนผลต่อครั้งสำหรับวิธีเคี้ยวผลสด
⚠️ ข้อควรระวัง
ต้นฉบับไม่ได้ระบุข้อควรระวังเฉพาะของมะแว้งต้นไว้ในหัวข้อนี้
📌 สรุปการใช้มะแว้งต้น
😷 ไอ–ขับเสมหะ : วิธีคั้นน้ำ
🌿 ผลแก่สด 5–10 ผล
↓
🔨 โขลกพอแหลก
↓
💧 คั้นเอาแต่น้ำ
↓
🧂 ใส่เกลือ
↓
🥤 จิบบ่อย ๆ จนอาการดีขึ้น
😷 ไอ–ขับเสมหะ : วิธีเคี้ยวสด
🍊 ผลสด
↓
😬 เคี้ยว
↓
🥤 กลืนทั้งน้ำและเนื้อ
↓
🔄 กินบ่อย ๆ จนอาการดีขึ้น
🧠 PikadThai Tip
🌿 ใช้ผลแก่สด
👅 รสขม
💨 เป็นยากัดเสมหะ
😷 ใช้รักษาอาการไอและขับเสมหะ
🧂 โขลกคั้นน้ำใส่เกลือ หรือเคี้ยวผลสดได้
สูตรจำสั้น ๆ
“มะแว้งต้น ผลแก่รสขม — ไอมีเสมหะ คั้นใส่เกลือหรือเคี้ยวสด”
⚠️ หมายเหตุ
เนื้อหานี้เรียบเรียงจากหัวข้อ สมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน ตามหนังสือต้นฉบับ โดยปรับโครงสร้างและภาษาให้อ่านง่ายขึ้น และคงรายละเอียดเรื่องชื่อท้องถิ่น ลักษณะพืช ส่วนที่ใช้ รสและสรรพคุณ ตลอดจนปริมาณ วิธีเตรียม วิธีใช้ และความถี่ตามที่ปรากฏในต้นฉบับ
ข้อมูลที่ต้นฉบับไม่ได้ระบุ เช่น ช่วงเดือนที่เก็บ จำนวนผลสำหรับวิธีเคี้ยว หรือช่วงเวลาก่อน–หลังอาหาร จะไม่นำข้อมูลจากแหล่งอื่นมาเติมแทน
สมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน