🌿 ตะไคร้

สมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน

ตะไคร้ เป็นสมุนไพรที่พบได้ทั่วไปในครัวเรือนไทย ทั้งในฐานะพืชประกอบอาหารและสมุนไพรพื้นบ้าน โดยในชุด สมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน มีการจัดตะไคร้ไว้เป็นสมุนไพรอีกชนิดหนึ่งสำหรับการดูแลสุขภาพเบื้องต้น

🌿 ชื่อท้องถิ่น

จากหนังสือต้นฉบับระบุชื่อท้องถิ่นของตะไคร้ไว้หลายชื่อ ได้แก่

• จะไคร — ภาคเหนือ

• ไคร — ภาคใต้

• คาหอม — เงี้ยว–แม่ฮ่องสอน

• เชิดเกรบ

• เหลอะเกรย — เขมร–สุรินทร์

• ห่อวอตะโป่ — กะเหรี่ยง–แม่ฮ่องสอน

• หัวสิงไค — เขมร–ปราจีนบุรี

🔎 ลักษณะของพืช

⚠️ หน้าต้นฉบับที่มีอยู่ในภาพปัจจุบันเริ่มหัวข้อ “ตะไคร้” เฉพาะส่วนชื่อท้องถิ่นเท่านั้น ส่วนลักษณะของพืชและข้อมูลต่อเนื่องอยู่ในหน้าถัดไป

เพื่อให้ข้อมูลชุด PikadThai ตรงกับหนังสือต้นฉบับ จึงยังไม่เติมรายละเอียดจากความรู้ทั่วไปหรือแหล่งอื่นแทน

🌱 ส่วนที่ใช้เป็นยา

รอตรวจจากหน้าต่อเนื่องของต้นฉบับ

🧺 ช่วงเวลาที่เก็บเป็นยา

รอตรวจจากหน้าต่อเนื่องของต้นฉบับ

👅 รสและสรรพคุณยาไทย

รอตรวจจากหน้าต่อเนื่องของต้นฉบับ

💚 วิธีใช้ตะไคร้

รายละเอียดเรื่อง

• อาการที่ใช้รักษา

• ส่วนที่ใช้

• ปริมาณสมุนไพร

• วิธีเตรียม

• วิธีรับประทาน

• จำนวนครั้งต่อวัน

• ก่อนหรือหลังอาหาร

อยู่ใน หน้าถัดจากภาพที่มีอยู่ตอนนี้ จึงยังไม่ควรระบุตัวเลขหรือวิธีใช้จากแหล่งอื่นแทน เพราะอาจไม่ตรงกับหนังสือที่ใช้ทำชุดสมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน

🧠 PikadThai Tip

ตอนนี้ส่วนที่ยืนยันจากต้นฉบับได้แน่นอน คือ

🌿 ตะไคร้
🗺️ มีชื่อท้องถิ่นหลากหลาย
ภาคเหนือเรียก “จะไคร”
ภาคใต้เรียก “ไคร”

📚 หมายเหตุสำคัญ

บทความนี้ยังเป็น ข้อมูลส่วนแรกของหัวข้อตะไคร้ เนื่องจากภาพต้นฉบับที่มีอยู่จบตรงรายการชื่อท้องถิ่นพอดี

หากนำหน้าถัดไปของหนังสือมาให้ ผมจะต่อให้ครบในรูปแบบเดียวกับ ขิง ขลู่ ขมิ้น ขี้เหล็ก ชุมเห็ดเทศ และชุมเห็ดไทย โดยจะลงรายละเอียด ส่วนที่ใช้ ช่วงเวลาเก็บ รสและสรรพคุณ และวิธีใช้พร้อมขนาดยาอย่างครบถ้วนตามต้นฉบับ โดยไม่เดาข้อมูลเพิ่ม